[przeczytane] "Pan Dick, czyli dziesiąta książka" Jean-Pierre Ohl

[Agnes 6]

Książka ta pochodzi z nurtu książek o książkach (proszę sobie zajrzeć do tego wątku). Mam wrażenie, że ostatnimi czasy stało się modne pisanie kryminałów literackich, w zasadzie to nie kryminałów, tylko powieści detektywistycznych, gdzie podmiotem jest inna książka. I pan Ohl się w ten nurt dobrze wpisuje.

 

O czymże to? Ano o tym, jak też miała się zakończyć ostatnia książka Dickensa "Tajemnica Edwina Drood'a" (książka ta jest, jak na niego, nietypowa, ponieważ zauważywszy rosnącą popularność powieści kryminalnych, sam postanowił spróbować swych sił w tym właśnie gatunku). Nie jest zakończona, ponieważ Dickens nie zdążył, zszedłszy z tego padołu. Na temat tego, jak powinna się ona zakończyć, a właściwie - kto zabił, narastają spekulacje, wysnuwane są najróżniejsze teorie. Wielbiciele twórczości Dickensa mają naprawdę dużo pomysłów na to, jakie powinno być zakończenie, ale nie wiadomo, które z nich jest właściwe. Ohl dołącza do nich, snując własną wizję - zawartą w swojej powieści.

 

Czy udało mu się rozwiązać zagadkę? Oczywiście, że wam o tym nie napiszę, byłby to czystej klasy spoiler, karygodny i niewybaczalny.

 

Ale napiszę o tym, że jako miłośniczce książek w ogólności, spodobało mi się to, że autor swego bohatera tak uzależnia od słowa pisanego. Główny bohater jako dziecko trafia do dziwnego pokoju, dosłownie wyłożonego książkami przez jego dziadka. Jedna z tych książek go facynuje, odkrywa, że jej autorem jest Dickens właśnie, i tym momencie jego los wiąże się z nim na stałe. Takie idee fixe. Mania. Opętanie prawie. I tak już się kręci - książka, śledztwo, dochodzenie, takie tam...

 

Mści się trochę nieznajomość dzieł Dickensa (mało go czytałam), bo wszędzie mamy odwołania do postaci czy fabuł - ale trudno, trzeba było więcej czytać - moja wina.

 

Podsumowywując - jako książka o książce - znakomita. Jako książka - trochę mniej, to chyba przez klimat, czasem zbyt zbyt surrealistyczny jak na moje gusta. Summa summarum - warto przeczytać.

Choćby dla postaci księgarza i antykwariusza Krook'a.

 

ps. Parę cytatów by się zdało, ale wypożyczyłam swój egzemplarz. To może kiedy indziej.

[anomalocaris 0]

ps. Parę cytatów by się zdało, ale wypożyczyłam swój egzemplarz. To może kiedy indziej.

A ja wypożyczyłem właśnie Moersa - mamy więc księgi na krzyż

Ohla zaś zacznę jutro... ale czytam zwykle wolniej od Ciebie, zwłaszca książki, które mi się podobaja.

[Agnes 6]

A ja wypożyczyłem właśnie Moersa - mamy więc księgi na krzyż

Ohla zaś zacznę jutro... ale czytam zwykle wolniej od Ciebie, zwłaszcza książki, które mi się podobaja.

Moersa zaczęłam - co tam zaczęłam, już w połowie jestem! No ale nic, to nie ten temat, ten dopiero powstanie.

Co do Ohla, nie jest wcale powiedziane, że się spodoba. No ale jeśli Dickensa masz bardziej "obczytanego" ode mnie, jest na to duża szansa.

[anomalocaris 0]

Co do Ohla, nie jest wcale powiedziane, że się spodoba. No ale jeśli Dickensa masz bardziej "obczytanego" ode mnie, jest na to duża szansa.

Z podobaniem zobaczymy, choć obstawiałbym, że raczej tak. Dickensa... hmmm... średnio raczej; tak na chybcika powiedziałbym, że gdzieś z tuzin tomiszcz czytałem, zresztą z różnymi uczuciami. Pisywał strasznie dużo, ale dość nierówno. Niektóre były zwyczajnie nudne, a niektóre, jak „Klub Pickwicka”, błyszczały jak supernowa Drooda akurat nigdy nie miałem okazji.