[przeczytane] Richard Adams "Wodnikowe wzgórze"

[Agnes 6]

Kolejne [przeczytane], gdzie nawiążę do „Pieśni Łowcy” Williamsa, otóż „Pieśń” została tam, w tamtym wątku porównana do „Wodnikowego wzgórza” (nawiasem mówiąc, wzgórze było wcześniejsze, jakieś 10 lat) i ja wtedy obiecałam, że sięgnę i przeczytam.

 

No, no, no.

 

Kawał porządnej opowieści o spersonifikowanych (trudne słowo i wcale nie wiem, czy poprawnie je napisałam) królikach.

 

Taka jakby wyprawa drużyny pierścienia – jest królik Frodo z misją, królik czarodziej i drużyna królików, gdzie każdy z nich jest specem od czego innego, by mógł przydać się podczas licznych przeszkód, są oczywiście też siły zła (królik Sauron i jego żołdacy). Ale nie lękajcie się! Dzielne króliki wywiną się z każdej opresji. Grunt to działanie zespołowe. Drużyna. Cel.

 

No dobrze, odrobinę ironizuję, ale tylko ociupinkę, bo całość bardzo ładnie napisana, a króliki budzą sympatię. Jedyne, co mi zgrzytnęło, to jednak ząb czasu, który troszkę już napoczął powieść (takie tam niuanse, a może klimacik, a może jeszcze coś innego). A nie, nie jedyne, drugie to króliki. To znaczy instytucja dzikich królików jest raczej w Polsce nieznana, jeśli już, to zające, musiałam wytężyć wyobraźnię, by króle z klatki znane od dziecka przenieść na łąki i pola i dać im wolność. To świadczy jednak źle tylko o mnie, żem spętana okowami tradycjonalizmu, kajam się bardzo.

 

A „Wodnikowe wzgórze” przeczytajcie koniecznie, mało jest książek o takiej tematyce, a wśród nich ta właśnie błyszczy jak perełka.

[anomalocaris 0]

Nie za bardzo wiem, o co chodzi z tym zębem czasu - musiałabyś coś konkretniej napisać, bo sam podobnego wrażenia raczej nie mam.

Zapomniałaś dodać jedną bardzo istotną rzecz - otóż całą tkankę powieści przerasta jak szkielet cykl opowieści/legend/historii/baśni o daaaawnym bohaterze króliczym - który mnie przypominał Hodżę Nasreddina Rozum, chytrość ponad siłę - no i poczucie humoru... Te wtręty nadają powieści całej pewien rytm i perspektywę.

Oprócz tego - smaczku dodaje język króliczy; w sumie kilkadziesiąt słów nadających koloryt powieści (hrududu )

[anomalocaris 0]

Nie mogłem się powstrzymać: jakby prosto z książki.

[Agnes 6]

Pięć tysięcy królików! Ale to musi być widok.

[anomalocaris 0]

No proszę - a to przecież sam generał!!

[Agnes 6]

No proszę - a to przecież sam generał!!

Jaki generał? To wróg królików!

 

Nie za bardzo wiem, o co chodzi z tym zębem czasu - musiałabyś coś konkretniej napisać, bo sam podobnego wrażenia raczej nie mam.

Konkretniej to przecież pisałam, że klimacik, nieuchwytny taki... coś jak Ania z Zielonego Wzgórza, no taka niedzisiejsza jest.

Zapomniałaś dodać jedną bardzo istotną rzecz - otóż całą tkankę powieści przerasta jak szkielet cykl opowieści/legend/historii/baśni o daaaawnym bohaterze króliczym - który mnie przypominał Hodżę Nasreddina Rozum, chytrość ponad siłę - no i poczucie humoru... Te wtręty nadają powieści całej pewien rytm i perspektywę.

Oprócz tego - smaczku dodaje język króliczy; w sumie kilkadziesiąt słów nadających koloryt powieści (hrududu )

Tak jedno jak i drugie wykorzystał Williams w swojej książce. Przyznać muszę, że obu panom nadzwyczaj to się udało.

 

Dodatkowo te cytaty rozpoczynające rozdziały! Bardzo smakowite i starannie dobrane.

[anomalocaris 0]

Jaki generał? To wróg królików!

No właśnie Dlatego się tak rzucał... Ludzie nie są niebezpieczni!

[Barts_706 0]

Obowiązkowo zaczynam tu zaglądać. Agnes poleca naprawdę świetne rzeczy, że też ktoś jeszcze kojarzy "Wodnikowe Wzgórze"...

 

Mnie do dziś łzy stają w oczach kiedy El-Ahrera przychodzi po... no wiecie kogo.

[Agnes 6]

Obowiązkowo zaczynam tu zaglądać.

Ja cię skądś znam!

[Barts_706 0]

Ja cię skądś znam!

 

Ehehe, no to moderatorka już jest po mojej stronie, można zaczynać błyskotliwą karierę...