[przeczytane] Richard Hughes "Orkan na Jamajce"

[Agnes 6]

Książka z 1929 roku. Bosz, jaki staroć, jakbym to napotkała na drodze, do ręki bym nie wzięła. Ale że zostało mi to wepchnięte do ręki w tłumie innych, przyjęłam i czekało sobie na półeczce, aż zwrócę uwagę.

 

Nadszedł wreszcie ten czas – długa podróż samochodem jako pasażer znakomicie nadaje się na czytanie takich zaległych zaległości. Przeczytałam. I proszę! Jak to jednak warto było! To znaczy – względnie warto. Dla mnie na pewno, ale ja to jestem taki typ, co to prawie wszystko przeczyta z dobrodziejstwem inwentarza, za wyjątkiem C***u (tych dwóch liter jestem pewna, no i są tam jeszcze literki thul jakoś tak porozmieszczane).

 

Proszę państwa, to książka o dzieciach i piratach. Źli piraci napadają na statek i porywają grupkę dzieciaków, która podróżowała tym statkiem. Biedne dzieciątka muszą z nimi pływać, bo piraci ich nie wypuszczą ze względu na własne bezpieczeństwo, oczywiście.

 

No i mamy śliczny, klasyczny schemacik: okrutni, wredni i krwiożerczy piraci kontra biedne, zastraszone, nieszczęśliwe dzieci. Prawda?

 

Nieprawda! Piraci wcale nie są okrutni, a dzieciaczki nie takie zastraszone. Można rzec nawet, że piraci to po prostu złodziejaszkowie, którzy porwawszy przypadkiem dzieci sami nie wiedzą, co z tym fantem zrobić, a dzieci wyczuwają to psim swędem i włażą im na głowy. Dzieci są okrutne, o czym właśnie opowiada ta „bajeczka bez morału”.

[anomalocaris 0]

Takie lekkie sprostowanie: właściwie nie chodzi o to, że dzieci są okrutne, a piraci poczciwi; to byłoby tylko zwykłe odwrócenie znanego schematu, bardzo skądinąd modne ostatnimi czasy (te krwiożercze Czerwone Kapturki i szlachetne wilki...). W tej książce sprzed blisko stulecia sprawy mają się bardziej skomplikowanie, dzieci nie są tak całkiem dobre czy złe, one są jeszcze inne. A do tragicznego końca prowadzi raczej naiwne spoglądanie na nie jak na niewinne, niepokalane, wiktoriańskie istotki - no i pewien nie tak wymyślny zbieg okoliczności.

Niewielka, cienkawa książeczka - ale autor zdumiewająco trzeźwo i bez złudzeń myśli. Przynajmniej dla nas, uwikłanych w kolejne zaćmione romantyzmem stereotypy. Wiele lat późniejszy „Władca Much” jednocześnie jest wprawdzie bardziej ponury i okrutny, ale też trochę bardziej jednowymiarowy, bez takiego wycieniowania...

[Agnes 6]

Wiedziałam, że napomkniesz o "Władcy much", swoją drogą, coś tam Lem w wstępie o tym pisał, alem się zgapiła i nie przeczytałam dokładnie, bo chciałam zostawić sobie na później, ale zapomniałam, no!

[anomalocaris 0]

Wiedziałam, że napomkniesz o "Władcy much", swoją drogą, coś tam Lem w wstępie o tym pisał, alem się zgapiła i nie przeczytałam dokładnie, bo chciałam zostawić sobie na później, ale zapomniałam, no!

Mam stare wydanie, chyba sprzed czterdziestu lat, bez wstępu Lema - nie wiem, co pisał.

[Agnes 6]

Mam stare wydanie, chyba sprzed czterdziestu lat, bez wstępu Lema - nie wiem, co pisał.

I słusznie, bo to nie Lem, tylko Kopaliński.

Ale wtopa.

[anomalocaris 0]

Niestety mam w ogóle bez wstępu

[Agnes 6]

Niestety mam w ogóle bez wstępu

Zaraz. Przecież ja ten "Orkan" mam od ciebie.

[anomalocaris 0]

To może dlatego nie mam wstępu?

[Agnes 6]

To może dlatego nie mam wstępu?

Jak nie masz książki, to i wstępu nie masz, ha!