[przeczytane] Gao Xingjian "Góra duszy"

[Agnes 6]

 

Powiem szczerze - z trudem przebrnęłam przez ww pozycję. W pewnym momencie złapałam się na tym, że czytam już tylko dlatego, żeby sprawdzić, czy dam radę. Nie chciałam, by książka mnie pokonała. Choć usilnie próbowała - wielokrotnie nad nią zasypiałam.

Mąż mnie zapytał - o czym to jest? Wzruszyłam ramionami. Nie zrażony, ciągnął dalej - a jaki gatunek: sensacyjna, obyczajowa, historyczna? Ponownie wzruszyłam ramionami, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Bo to takie niewiadomoco. Urrraaaabuuuraraauummm - jak by powiedział Tygrysek.

 

Merlin pisze:

Góra duszy to odyseja w czasie i przestrzeni poprzez prowincjonalne Chiny, relacja z jedynej w swoim rodzaju wędrówki, w której realność splata się z fikcją, przeszłość z teraźniejszością, a konkret z metaforą. Ta epicka, pikarejska powieść skrzy się olśniewającymi epizodami - historiami z dziejów starożytnych Chin, baśniami ludowymi, wspomnieniami z czasów dzieciństwa i rewolucji kulturalnej, rozważaniami filozoficznymi, pełnymi namiętności scenami erotycznymi - i jak żadna inna oddaje różnorodność i bogactwo życia. W 2000 autor otrzymał literacką Nagrodę Nobla za dzieła o uniwersalnej wartości, gorzkiej wnikliwości i językowym geniuszu, które otworzyły nowe ścieżki dla chińskiej powieści i dramatu.

 

I nie wiem, czy ta kultura, mentalność chińska jest aż tak odmienna od naszej, że tak trudno znaleźć nić porozumienia? Nie znalazłam, a wzmianka o Noblu zaskoczyła mnie kompletnie. Opowieści, epizody, czasem kompletnie z sobą nie związane, trochę tego, trochę owego. Jakoś nie umiałam wyszukać czegoś dla siebie, no może czasem, jakieś zdanie, jakiś akapit, ale to trochę mało. Dodatkowo autor stosuje dość dziwną technikę rozdzielenia narratora "ja" na "ja", "ty", "ona" i "on". Gubiłam się.

 

No cóż. Jeśli ktoś chce się się zmierzyć z tak wyrafinowaną lekturą, to proszę bardzo.

[anomalocaris 0]

Dawno, dawno temu, w odległej galakty... co ja gadam. W każdym razie dawno - wielce mądry nauczyciel polskiego, pan Paprocki wykładał nam, że czym więcej najdziwniejszych styli i epok i narracji itd. wkłada autor do książki, tym mniejsze ma zwykle pojęcie, o co mu chodzi. Tak namyślając się, sam bym chyba ze dwa, może trzy wyjątki znalazł.

A jeśli już w krótkiej zajawce używają Trudnych Słów, jak pikarejski, to znaczy, że sami nie wiedzą, o co w książce biega i jak ją zareklamować...

Inna rzecz, że mogą istnieć między epizodami związki, których nie dostrzegamy z powodu marnej znajomości historii i kultury Chin.

[warewolf 0]

Znajomi studiują polonistykę na UWr. Jeden z ich wykładowców pisze właśnie takie zajawki drukowane na tylnych okładkach. Kiedyś dostał nawet nagrodę od wydawnictwa za napisanie zajawki do książki, której nawet nie przeczytał.

Jako ćwiczenie kazał napisać studentom zajawkę do "Kodu Leonarda...", a tym którzy go przeczytali do dowolnej innej książki. Potem dzielili się wynikami swoich prac, czasem było zabawnie, czasem straszno. Tak właśnie powstają te teksty w wielu wydawnictwach.

Nie macie czasem wrażenia, że to co jest tam z tyłu napisane często nijak się ma do zawartości i przesłania książki?

[anomalocaris 0]

Mam(y). Ale statystycznie - czym lepsza książka, tym prościej i celniej napisana zajawka. Niestety wyjątków jest też sporo Dlatego przez Internet kupuję tylko takie książki, o których od wiarygodnych osób słyszałem, że dobre - a w księgarni zawsze czytam parę stron gdzieś ze środka...

[Agnes 6]

Nie wiem, rzadko czytam te zajawki, a jak już przeczytam, to natychmiast o nich zapominam.