"Pamiętnik wariatki" - opowiadanie czy coś w ten deseń ;)

[Aeryn 0]

 

:glodny:  

Jescze! Jeszcze!! JEEESZCZEEEEE!!!!!

 

Dzięki A proszę bardzo, jeszcze...

 

 

 

15 kwietnia

 

 

Zadziwia mnie sposób, w jaki niektórzy ludzie potrafią poezją wyrazić swoje myśli. To

niesamowite. Znalazłam piękny wiersz, aż mi dech zaparło. Taki jest prawdziwy...

 

Charles C. Finn - Nie pozwól abym cię zwiodła

 

 

 

Nie pozwól abym cię zwiodła

Niech nie zwiedzie cię moja twarz.

Noszę bowiem tysiąc masek - masek, których boję się zdjąć,

a żadna z nich nie jest mną.

 

Udawanie jest sztuką, która stała się moją drugą naturą.

Ale ty nie daj się oszukać.

Zaklinam cię na Boga, nie pozwól się oszukać.

 

 

Sprawiam wrażenie, że jestem pewna siebie,

Że jestem radosna i nie mam problemów,

Ani na zewnątrz, ani w środku mnie,

Że pewność siebie jest moim imieniem, a opanowanie moją zabawą,

Że wody są spokojne, a ja panuję nad wszystkim

I że nikogo nie potrzebuję.

 

Ale nie wierz mi, proszę.

Z wierzchu moja dusza wydaje się gładka,

ale ta powierzchnia jest moją maską,

która wciąż się zmienia i bezustannie skrywa wnętrze.

 

W środku jednak nie ma ukojenia.

W środku ukrywa się mój umysł - zagubiony, zalękły, samotny.

Ale ja to ukrywam.

Nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział.

Przeraża mnie myśl, że moja bezsiła i strach zostaną odkryte.

 

To dlatego szaleńczo tworzę swoje maski by się za nimi skryć;

Nonszalancka, wymyślna fasada,

Która pomaga mi udawać - chroni mnie przed spojrzeniem,

które Wie.

 

Ale takie spojrzenie jest moim wybawieniem.

Moim jedynym wybawieniem. I gdzieś, głęboko, ja to wiem.

Jest tak, jeśli podąża za tym akceptacja, jeśli podąża za tym miłość.

 

To jest jedyna rzecz, która upewni mnie w tym,

w czym ja upewniam siebie -

Że jestem czegoś warta.

 

Ale ja tobie tego nie mówię. Nie śmiem. Obawiam się tego.

Obawiam się, że z twoim spojrzeniem nie przyjdzie akceptacja i miłość.

Boję się, że będziesz mi miał za złe, że będziesz się ze mnie śmiać,

I że zobaczysz moje wnętrze i mnie odrzucisz.

Tak więc gram moją grę - w desperacji.

Z maską pewności siebie na zewnątrz i drżącym dziecięciem wewnątrz.

 

I tak zaczyna się parada masek, a moje życie staje się linią frontu.

Mówię do ciebie o niczym, słodkim tonem płytkiej pogawędki.

Mówię wszystko, ale to wszystko jest niczym,

Gdyż nie mówię nic, co byłoby wszystkim,

Nie mówię o tym, jak coś wewnątrz mnie roni łzy;

Więc kiedy zaczynam moją grę, nie daj się oszukać moim słowom.

Posłuchaj uważnie i spróbuj usłyszeć to, czego nie mówię.

Co chciałabym być w mocy powiedzieć,

Co muszę powiedzieć, aby przetrwać, ale powiedzieć nie mogę.

Nie chcę się ukrywać, naprawdę!

Nie chcę tej gry zewnętrznych złudzeń, którą gram - gry pozowania.

 

Chciałabym raczej być szczera i spontaniczna - być sobą,

Ale musisz mi pomóc. Musisz wyciągnąć do mnie rękę,

Nawet jeśli zdaje ci się, że to jest ostatnia rzecz jaką chcę.

Tylko ty możesz zerwać z moich oczu

tą zabójczą kurtynę duszącej śmierci.

Tylko ty możesz przywołać mnie do życia.

 

Za każdym razem kiedy próbujesz zrozumieć,

i dlatego że naprawdę tak chcesz,

Mojemu sercu rosną skrzydła - bardzo małe skrzydła,

kruche, ale jednak skrzydła.

Z twoją czułością i współczuciem i twoją mocą zrozumienia

Możesz tchnąć we mnie życie.

Chcę żebyś to wiedział.

Chcę żebyś wiedział jak jesteś dla mnie ważny,

Jak możesz, jeśli zechcesz, być stwórcą osoby, którą jestem.

 

Błagam cię - chciej to zrobić. Tylko ty możesz zburzyć ten mur

Za którym ja drżę; tylko ty możesz zdjąć moją maskę.

Tylko ty możesz uwolnić mnie od mrocznego świata paniki i niepewności,

Od mojej samotnej osoby.

Nie omiń mnie obojętnie.

Proszę... nie omijaj mnie obojętnie.

 

To nie będzie dla ciebie łatwe;

Długie skazanie na bezwartościowość tworzy grube mury.

Czym bardziej się do mnie przybliżysz,

tym mocniej będę walczyć w zaślepieniu.

 

Gdyż walczę przeciwko tej samej rzeczy, za którą tęsknię.

Ale mówią, że miłość jest silniejsza niż mury,

a w tym moja cała nadzieja.

Spróbuj, proszę, zburzyć te mury stanowczymi dłońmi,

Ale muszą być one łagodne,

bo dziecko w środku jest bardzo wrażliwe.

 

Kim jestem? Zastanawiasz się pewnie.

Jestem kimś kogo znasz bardzo dobrze.

Bo jestem każdym mężczyzną którego spotykasz

I jestem każdą kobieta też.

 

 

 

 

Może to przez ten wiersz, a może przez co innego, ale dziś rozmyślam o przyjaźni. Czym jest,

czym powinna być, czym jest dla mnie? Te dwa pierwsze zagadnienia są zbyt ogólne, nie wiem

jak na nie odpowiedzieć. Mogę mówić tylko za siebie... a przynajmniej, mogę spróbować.

Potrzebuję, i nie potrzebuję ludzi. Potrzebni mi są jak powietrze do oddychania, do życia,

jednakże - odrzucam ich, zamykając przed nimi moją duszę. Czy ktoś tak naprawdę mnie zna?

Chociaż czasami wymieniam z ludźmi myśli i poglądy, ale jestem ostrożna - słucham, mało

mówię. Myśląc o tym teraz - nie, nikt nie zna tak naprawdę prawdziwej mnie. I chyba nie

pozna. Tylko ten pamiętnik, kartki zapisywane w pośpiechu gdzieś na nudnych zajęciach, w

przerwach czy podczas bezsennych nocy - tylko one widzą, jaka jestem. To te luźne kartki,

różnych kolorów i formatów, złożone w kilka części, pogniecione od noszenia w plecaku są

moim przyjacielem, jedynym, jakiego tak naprawdę mam, powiernikiem moich myśli i sekretów.

Ktoś kiedyś powiedział: "pisz, papier zniesie wszystko"... i chyba właśnie tak jest.

Czasami pozwalam sobie na tęsknotę. Za realnym przyjacielem, człowiekiem z krwi i kości,

bliską, czasami nawet najbliższą osobą. Za kimś z kim mogłabym milczeć razem. Śmiać się z

głupot. Płakać czytając książkę. Rozmawiać o wszystkim. I czasami położyć smutną, zmęczoną i

już tak bardzo dorosłą głowę na jego ramieniu i wypłakać całą siebie. A on nie pocieszałby,

nie mówiłby nic. Po prostu by był, w odpowiednim miejscu i czasie, ze mną.

Ale nie ma nikogo takiego. I ja wiem, że nie będzie. Bo ja nikomu na to nie pozwolę. Nie

umiem i chyba nie chcę.

 

 

 

 

16 kwietnia

 

 

Znowu miałam zły sen. Zły, bo pamiętam to palące uczucie przykrości jaki mi sprawił, a które towarzyszy mi cały dzień. Było w nim pełno przemocy, bólu, i mojej bezsilności. Na dodatek był tak realny, jakby się naprawdę wydarzył... Ciągle przed oczami mam przebłyski niektórych scen z tego snu. Nie mogę o nim zapomnieć. Czasami mam wrażenie że moje sny to coś więcej niż tylko sny. Jak bowiem może sen tak bardzo wpływać na człowieka? Po koszmarze często jestem tak rozbita, że nie mogę nic robić. Mam takie kłujące uczucie pod czaszką, że coś się wydarzy, coś złego, a winny temu będzie ten mój sen właśnie. Brzmi to dość dziwnie, wiem... ale tak czuję.

Bezsenność to mój drugi koszmar. Nie wiem czy jest wiele rzeczy gorszych od przewracania się na łóżku w tę i spowrotem aż wszytko zaczyna boleć, i niemożności zaśnięcia. Wiem, że snu zostaje coraz mniej. Wskazówki zegara bezlitośnie przesuwają się do przodu. Ale sen nie nadchodzi...

Czasami też boję się zasnąć. Cały dzień czuję gdzieś w sobie że nadchodzi kolejny koszmar. Nie chcę zasypiać, wiem że noc będzie straszna. I wiem, że i tak tego nie uniknę. Człowiek może żyć bez wielu rzeczy, ale bez snu się nie da. I znowu zbliża się noc...

 

 

Ciąg dalszy nastąpi

 

Blasphemy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Edytowane: 16/5/2004 przez Aeryn]

[Aeryn 0]

Och, znajdzie się też niemało przypadków potwierdzających tezę Twojego "mrocznego" Kolegi, ale jak na razie - warto.

 

Burzyn, Słonko drogie Pisz i to często i dużo Recenzować mi tę moją pisaninię na bieżaco proszę. Ale nie rób jednego błędu. Nie traktuj tego co napisałam jako mojego pamiętnika, bo tak nie jest. Zbytnie dopatrywanie się podobieństwa autorki pamiętnika do autorki tej fikcji, jaką on jest, jest niewskazane.

 

A wieczór był super, i każdy w Waszym towarzystwie taki będzie, tego jestem pewna

 

[Edytowane: 16/5/2004 przez Aeryn]

[mieszek 0]

Tylko ten pamiętnik, kartki zapisywane w pośpiechu gdzieś na nudnych zajęciach, w przerwach czy podczas bezsennych nocy - tylko one widzą, jaka jestem.

Często łatwiej cos napisać niż powiedzieć. To forum dla mnie spełnia podobną funkcję. Casem człowiek ma ochotę podzielić się refleksjami, spostrzeżeniami czy nastrojem z innymi. w domu nie zawsze można. Np - Aeryn, próbowałaś przeczytać ten wiersz Finna komuś bliskiemu? Wysłuchałby Cię cierpliwie? A na forum ludzie przeczytali. Ja też jakbym zaczął w domu opisywać, jak fajnie wygląda świat nocą przy pełni księżyca, toby się na mnie jakoś tak dziwnie popatrzeli. a na forum moge to zrobić. to straszne - taki pamiętnik, takie forum mogą nas znać lepiej niż nasi najbliżsi? A może przed bliskimi nosimy maski? Jakie to życie jest pokręcone. Idę spać.

[=-Mav-= 2]

Świetne, Aeryn.

 

 

I skłania do przemyśleń...

[Aeryn 0]

Np - Aeryn, próbowałaś przeczytać ten wiersz Finna komuś bliskiemu?

 

Ja? A po co? Patrz Mieszku post powyżej, dla Burzyna. Ja nie jestem Blasphemy.

[Burzyn 0]

Nie traktuj tego co napisałam jako mojego pamiętnika, bo tak nie jest. Zbytnie dopatrywanie się podobieństwa autorki pamiętnika do autorki tej fikcji, jaką on jest, jest niewskazane.

Ależ oczywiście, przecież to by było buźnierstwo

[GregorP 0]

15 kwietnia (...)

Muszę przyznać, że dawno żaden tekst tak mnie nie poruszył.. ..zatkało mnie po przeczytaniu....

 

Najtrudniej jest wymyślić coś prostego - szczerze gratuluję.

[Agnes 6]

Spodobało mi się to określenie. Dusza ze szkła. Delikatna, krucha, wrażliwa i niebezpieczna dla jej właściciela. Bo jeśli się stłucze i rozpadnie na milion kawałeczków, to już nie ma powrotu, nie ma ratunku. Nie da się już posklejać tych wszystkich, ostrych, maleńkich kawałeczków. Można się co najwyżej pokaleczyć. A jak żyć bez duszy? Można tak?

 

Re:

Umierałam po kawałeczku rozpływając się w nicości, aż nie zostało już nic. I pomyślałam: jak myślę, skoro mnie już nie ma? Skoro właśnie tysiącem kryształowych kawałków serca Amelii spadłam w dół, a dołu już nie było, już nic nie było, tylko sam mój ból.

I wciąż myślałam : jak? Więc to zostaje - myśl? Więc składam się tylko z myśli - reszta jest nieważna?

 

Takie moje re...

[Rafał 0]

Czasami pozwalam sobie na tęsknotę. Za realnym przyjacielem, człowiekiem z krwi i kości, bliską, czasami nawet najbliższą osobą. (...) Ale nie ma nikogo takiego. I ja wiem, że nie będzie. Bo ja nikomu na to nie pozwolę. Nie umiem i chyba nie chcę.

Widzisz burzynie, ten cytat jest najlepszym dowodem na to że to nie jest pamiętnik Aeryn - bo ona ma przyjaciół.

 

A tak wogóle - to mnie zamurowało po przeczytaniu - dawno czegoś tak pasjonującego a zarazem przejmującego nie czytałem - muszę odetchnąć...

 

Aeryn:

[Radar28 1357]

Uff... trochę ochłonąłem i mogę co nieco uważniej prześledzić tekst. Nie wiem, czy to tylko kwestia wklepywania z klawiatury, ale jest w tym tekście sporo błędów interpunkcyjnych (ach te przecinki). Głównie brakuje ich przed "że", ale też np. jest ich czasem za dużo:

 

"(...) spowrotem aż wszytko zaczyna boleć, i niemożności zaśnięcia."

 

Warto by przejżeć tekst pod tym kątem, żeby już było idealnie jak do wydawnictwa (nawiasem mówiąc, jak się tego zbierze odpowiednia ilość, to nie byłby to taki zły pomysł wydać te pamiętniki - sam bym to kupił).

Jakby się nikt ofiarny nie znalazł do korekty, to się tym już kiedyś zajmowałem, tyle że w przeciągu najbliższego miesiąca raczej czasu zbraknie mi na to.

 

Kolejne fragmenty są co najmniej tak dobre jak poprzednie

[Aeryn 0]

Uff... trochę ochłonąłem i mogę co nieco uważniej prześledzić tekst. Nie wiem, czy to tylko kwestia wklepywania z klawiatury, ale jest w tym tekście sporo błędów interpunkcyjnych 

 

Dzięki za zwrócenie na to uwagi, muszę to przejrzeć. Ale te ostatnie fragmenty wpisywałam "na szybko", pewnie to dlatego.

 

Do wydawnictwa mówisz... Hmmm... To dla mnie brzmi trochę jak science-fiction , chociaż nie ukrywam że chyba od "zawsze" było moim marzeniem napisać i wydać jakąś książkę. Zabrakło mi jednak na to odwagi.

[Rafał 0]

Do wydawnictwa mówisz...

Jeśli juz najpierw do wydawnictwa (a nie od razu do drukarni) to pamiętaj że zawsze już możesz tam iść z już gotową złożoną książką - bo tekst złożę Ci ja

[Aeryn 0]

Do wydawnictwa mówisz...

Jeśli juz najpierw do wydawnictwa (a nie od razu do drukarni) to pamiętaj że zawsze już możesz tam iść z już gotową złożoną książką - bo tekst złożę Ci ja

 

 

:D:D:D:D:D:D Dzięki Rafał Kurcze, no to chyba będę musiała się nad tą możliwością konkretnie zastanowić...

[Rafał 0]

:D:D:D:D:D:D Dzięki Rafał

to chyba było oczywiste, nie? ja tylko napisałem żebyś nie zapomniała o tej możliwości

[Burzyn 0]

No to już przestań publikować w sieci, bo kto potem Ci to kupi? Poza nami, oczywiście

[Rafał 0]

No to już przestań publikować w sieci, bo kto potem Ci to kupi? Poza nami, oczywiście  

burzyn: ...... ale ja chcę to czytać dalej to może będziesz przynajmniej na priv wysyłała zainteresowanym?

[Agnes 6]

O! A tak się przyznam, że też nieśmiało kiedyś myślałam o książce. Nawet się dowiadywałam o koszta takiego przedsięwzięcia. I w ogóle, cienie i blaski całej imprezy...

[Rafał 0]

O! A tak się przyznam, że też nieśmiało kiedyś myślałam o książce. Nawet się dowiadywałam o koszta takiego przedsięwzięcia. I w ogóle, cienie i blaski całej imprezy...

Agnes: jakby coś to również odlicz koszty złożenia

[jerczu 0]

Ta Aeryn to jakaś wariatka jest.... :>

[Agnes 6]

  Agnes: jakby coś to również odlicz koszty złożenia

Hm. Ciekawe, o kosztach złożenia nic nie wiem. Może coś bliżej? A Aeryn na pewno nie będzie to przeszkadzało...

[Aeryn 0]

Ta Aeryn to jakaś wariatka jest....  :>   

 

Jerczu!!! Odkryłeś mnie! I co ja teraz biedna zrobię... :E:E

 

Co do publikacji... Hmmm... teraz będę więc pisać nie wklejając w ten wątek. Zobaczymy jak wyjdzie mi ten całokształt

[Rafał 0]

Hm. Ciekawe, o kosztach złożenia nic nie wiem. Może coś bliżej?

Ja oddajesz maszynopis (czy np. plik Worda z tekstem) do wydawnictwa to jak już podpiszesz umowę to wydawnictwo daje ten tekst grafikowi by przetworzył go na format cyfrowy, który "rozumie" potem drukarnia. Przy okazji dodawane są np. ilustracje, numeracja stron, okładka itp itd. To się nazywa "złożeniem".

 

Jesli natomiast już oddasz wydawnictwu gotową książkę to koszty grafika można właściwie pominąć (wtedy np. są ewentualnie tylko koszty dostosowania - np. wrzucenie logo wydawnictwa) - ma wpływ na np. końcową cenę książki i na honorarium dla Ciebie. A na dobrą sprawę (jeśli dysponujesz zapleczem finansowym) to gdy masz taką książkę już w postaci "złożonej" to możesz wtedy wydawnictwo już całkowicie pominąć i dać do druku od razu do drukarni

[Agnes 6]

Ok, rozumiem.

W zasadzie to przez wydawnictwo przpuszcza się ksiażkę, by mieć zwolnienie z VAT, prawda? Bo wydanie przez nich oznacza nadanie numeru ISBN... hm, jak się mylę, to mnie proszę poprawić. Druk książki bezpośrednio w drukarni to po prostu koszta o 22% większe...

Tyle, że nie w wydrukowaniu jest największy problem. Wcale nie

[Radar28 1357]

Co do publikacji... Hmmm... teraz będę więc pisać nie wklejając w ten wątek. Zobaczymy jak wyjdzie mi ten całokształt

 

Oj! Coś mi się zdaje, że się odciąłem od lektury na czas dłuższy. Pisz, pisz, czekam na informacje o dacie wydania

[Burzyn 0]

Największy problem w tym, by ktoś chciał za to zapłacić Czyli także reklama, dotarcie do potencjalnego czytelnika, dystrybucja.

No i ściągnięcie należnych pieniędzy

A potem to już tylko same radości: podpisywanie książek w hipermarketach, tłumy fanów, piski, wywiady, propozycje pracy dla kina i telewizji, w końcu majątek większy niż ten, który posiada Rowling.

Hm... .

A może o co innego chodziło? Zaistnienie w świadomości zbiorowej, przejście do historii literatury i zaspokojenie ambicji artystycznych, pozostawienie po sobie śladu w czasoprzestrzeni...