[przeczytane] "PiT" Jacek Bierut

[Agnes 6]

 

Długo szukałam tej książki, oj, długo (pisałam o tym między innymi tu: http://forum.pclab.pl/index.php?showtopic=290471&hl= )i sama nie wiem, co też takiego przyciągnęło mnie w tej recenzji w „Przekroju” ( http://www.polki.pl/karnetkulturalny_przec...l,10004048.html ), że mnie zaintrygowało i nie odpuściłam po niepowodzeniach w empiku, merlinie, allegro, znów empiku i znów merlinie. Nie odpuściłam i dorwałam, upolowałam, zdobyłam! Jupi!

 

Przeczytałam szybciutko i okazało się, że dość ciężko mi tę powieść zaklasyfikować. Niby kryminał, niby powieść współczesna, niby psychologiczna, zahacza odrobinę o klimaty baśniowe, choć to nie baśń, ale te niezwykłe dzieje bohaterów, tak niezwykłe, że aż nieprawdopodobne.

 

Główny bohater pierwszej części pod tytułem „Pau”, Marek, jest zwykłym, szarym człowiekiem, żonatym, dzieciatym, wprzęgniętym w kierat codziennego życia: dom, praca, dom. Wędruje tymi samymi drogami, spotyka wciąż tych samych ludzi. Aż nagle wyskakuje z tej wydeptanej przez siebie ścieżki, bo w drodze do pracy nie spotyka biegacza, którego widział codziennie idąc do racy. I to był ten kamyczek, który uruchomił całą lawinę. Bo Marek, pchnięty irracjonalnym impulsem, zaczyna biec, chcąc wynagrodzić światu, a może sobie, brak stałego elementu porannego krajobrazu, jakim był biegacz. I od tego wszystko się zaczyna, Wszystko, czyli to, że Marek podsłuchawszy rozmowę osiedlowych blokersów próbuje pomóc pewnej dziewczynie imieniem Paulina; to, że trafia do bardzo dziwnego mieszkania, gdzie jest seksualnie wabiony i nęcony; to, że ucieka ratując zdrowie i życie (kolejność obojętna, on sam nie wie) przez ogródki działkowe Wrocławia; to, że napotyka kolegę z dawnych lat, trochę pomylonego z miłości. Nie, nie zdradzam tu fabuły, gdyż jest ona tak misternie wpleciona w powieść, że nie da się zamknąć w paru słowach, ba, w paru zdaniach nawet bym nie zdołała.

Bo jest jeszcze część druga pod tytułem „Tony”, a Tony to tenże biegacz właśnie, przez którego Marek wpadł w takie rozliczne tarapaty. To niespełniony muzyk jazzowy, ten z kolei chce pomóc innej kobiecie, okazuje się, że jest to kobieta związana z Markiem, pojawiają się kolejne osoby i nagle uświadamiamy sobie, że to wszystko jest ze sobą ściśle związane jak włóczka w sweterku.

 

 

Jacek Bierut bardzo ciekawie wpisał się w światek młodych polskich pisarzy, po swojemu, nie kalkując nikogo (choć mogłabym wymienić parę nazwisk, z którymi mi się kojarzą niektóre z elementów powieści, ale tego nie zrobię, bo to by mogła być moja nadinterpretacja, zresztą, on tego nie potrzebuje, naprawdę). Tworzy słowami bardzo specyficzny klimat, doskonale oddaje zarówno język żulerii, bajania chorego z miłości, jak i wewnętrzne przemyślenia – wszystko to jest tak autentyczne i mocne, jak poranny błysk słońca pod powiekami. Wiele razy łapałam się na tym, że jakieś zdanie, akapit uderzyło mnie mocno, aż zatrzymywałam się w rozpędzie czytania i zastanawiałam się chwilę, zanim mogłam czytać dalej.

Bierut jest laureatem nagrody Fundacji Kultury w konkursie „Promocja najnowszej literatury polskiej” - moim zdaniem całkowicie zasłużenie.

I tu http://miasta.gazeta.pl/wroclaw/1,35750,4212302.html jeszcze rozmowa z autorem.