Poezja, poezja, poezja... :)

[anomalocaris 0]

Cóż, słuchałem dziś „Starless and Bible Black”, ale pięknu nie dorównam... co najwyżej nieubłaganości

[Cisza 0]

no tak... i teraz nie wiem, co pisać

[Burzyn 0]

no tak... i teraz nie wiem, co pisać

No jak to? O Afryce, oczywiście!

[izU 0]

No dobrze zaraz ja coś dodam swojego innego niż w dziale Tylko Dla Pań

 

to jeden z moich ulubionych

 

 

Bez względu na Twój stan skupienia

i wrodzonej słabości ukłucie,

dążysz do obfitego upojenia

śliskim, finezyjnym uczuciem.

 

Głośny głos cynicznej zazdrości

tłumi zgody taktowną melodię,

S O S o włos ufności

deptakami czytają przechodnie.

 

Tryb awykonalny:

zgrabnie zwodzić, nie trudzić.

Po pieszczotach umysłu

Kocie

przestań marudzić

Edytowane 20 Lutego 2007 przez izU

[Nataly 0]

no IzU...zdolnaś

[izU 0]

no IzU...zdolnaś

 

etam

 

mam też takie bardziej filozoficzne

[EastCoast_Listener 0]

mam też takie bardziej filozoficzne

 

Poproszę. . .

[izU 0]

Poproszę. . .

no niech będzie ten:

poszukam więcej

 

Wszystko wirowało wokół,

a nie byłam naćpana.

Czwarte zbite lustro,

poskładałam do kupy.

Przejrzałam się bezczelnie,

w puzzlowym zwierciadle;

Oczy jak kiwi, ptaki nieskrzydlate.

Usta niepełne, pełne banałów.

Włosy rude, fałszywe jak monety.

Dłonie jak sępie szpony krwią splamione.

Ja ciężka, problemem przytłoczona.

Ja lekka, pusta, bezkształtna.

Ja gładka, płytka, idiotka.

Ja szorstka, litością podziurawiona.

[Burzyn 0]

Dobrze, że pobiłaś, bo chyba przeglądasz się w wypaczonych lustrach. Lub niewłaściwych oczach. Zastosuj sposób ze "Shreka" i każ lustru pokazywać to, co Ty chcesz

 

Miewasz ciekawe pomysły, choć do końca mnie to jakoś nie przekonuje Ale... interesujące i niekiedy intrygujące.

[izU 0]

Miewasz ciekawe pomysły, choć do końca mnie to jakoś nie przekonuje Ale... interesujące i niekiedy intrygujące.

 

to lubię :

 

 

W oddali

głuchoniemy grajek

szoruje smyczkiem po lipowych skrzypcach

 

Rozciąga płaszcz

jedwabna kurtyna-

noc na etapie młodzieńczego okresu

 

Przy murze

kamiennych bąbli

odarci ze snu płaczą wybrańcy

 

wpatrując się w dłonie

szukają rewelacji

w przerwanych liniach życia

 

Księżyc nie wschodzi,

nie wzejdzie,

nie widać drogi

po której kroczyć mieliby

 

kochankowie

[Burzyn 0]

Zgrzyta mi coś tam, te "rewelacje" i "okres", ale w sumie... Hm, miałem dziwne skojarzenie z "In the Court of the Crimson King", bardzo odległe, ale skądś się pojawiło. To był komplement, jakby co.

[izU 0]

Zgrzyta mi coś tam, te "rewelacje" i "okres", ale w sumie... Hm, miałem dziwne skojarzenie z "In the Court of the Crimson King", bardzo odległe, ale skądś się pojawiło. To był komplement, jakby co.

 

słownictwo jest celowo dobrane

moja polonistka okresla to

"nowatorską twórczością"

niech tak będzie

[Cisza 0]

Nie chcę przeszkadzać.... ale tak na dobranoc...

 

 

 

Wędruje samotnie- księżyc

szukając swej drugiej strony

w zadumie na swojej drodze

muska noc blaskiem skradzionym

Spotyka szemrzące gwiazdy

dumnie drgające, srebrzyste

wstydem okryty odchodzi

żegnany ich śmiechem perlistym...

 

 

Nie odchodź- zawoła noc cicho

nie znikaj z granatu nieba

zapomnij, że żyjesz swą pychą

zapomnij i pieśń swą zaśpiewaj

Zawtóruj wilkowi w tej pieśni

posłuchaj jak ptak kwili w drzewach

i dumnie swym blaskiem noc obdziel

bo noc bez księżyca nie śpiewa...

[Burzyn 0]

słownictwo jest celowo dobrane

Nie mam najmniejszego zamiaru Cię poprawiać Zawsze powtarzam, że na czym, jak na czym, ale na wierszach to ja się nie znam absolutnie.

[B166ER 2]

Gdzież jesteś Rafale choć wypatruję stale.

Pustka po Tobie to cisza niczym w grobie.

Nic ani nikt wypełnić nie zdoła kiedy Ciebie nie ma miłość litości woła.

 

---

 

Gdzie jest nasz Rafał nieuleczalny romantyk może się mijamy ale kiedyś wydawało mi się że był bardziej dostrzegalny. (to tylko się tak układa"tekst")

 

Pozdrawiam Cię serdecznie.

[dizzy 0]

Nie chcę przeszkadzać.... ale tak na dobranoc...

Wędruje samotnie- księżyc

szukając swej drugiej strony

w zadumie na swojej drodze

muska noc blaskiem skradzionym

Spotyka szemrzące gwiazdy

dumnie drgające, srebrzyste

wstydem okryty odchodzi

żegnany ich śmiechem perlistym...

Nie odchodź- zawoła noc cicho

nie znikaj z granatu nieba

zapomnij, że żyjesz swą pychą

zapomnij i pieśń swą zaśpiewaj

Zawtóruj wilkowi w tej pieśni

posłuchaj jak ptak kwili w drzewach

i dumnie swym blaskiem noc obdziel

bo noc bez księżyca nie śpiewa...

 

Tak mi się przypomniało... to nie wiersz tylko piosenka...

 

Noc przytula mnie

Pieści z całych sił

Jej oddaję to, co mam

Oddaję sny...

Daję swoje sny

Daję to co mam

I przez cały czas

Wiem

Nie jestem sam

 

Budzę się przy blasku ostrych barw

Głuchnę w wielkim huku słusznych salw

Dławię się słowami - których wstyd

Modlę się do bożków obcych mi

 

Daj mi księżycowy krok

Wiarę w ślepe oczy

Nabrać oddech (by znów iść)

Pozwól - dobra Nocy

Daj mi księżycowy krok

Weź mój sen proroczy

Klucz do ciszy - w której trwasz

Daj mi, dobra Nocy...

 

Aya RL - Księżycowy krok

[Burzyn 0]

Nie chcę przeszkadzać.... ale tak na dobranoc...

Jeśli ktokolwiek tutaj przeszkadza, to "komentatorzy"

Wiersz świetny. Na samym początku gdzieś tam mi się "zachybotał" w rytmie, ale potem - poezja. Piękny, oniryczny klimat.

 

I widzę, że muzycznych skojarzeń ciąg dalszy

[Kai Wren 0]

Nie umiem pisać wierszy, ale jest coś, co mnie zafascynowało. Gdzie to można wstawić?

 

OK, OK, jestem "komentatorem" ale nie ma tu shoutboxa

[dizzy 0]

Wstawiaj.

Ja tez nie umiem pisać.

A nawet gdybym umiał to nie odważyłbym się tu wstawić.

[Kai Wren 0]

Niech boskie wiatry tańczą między Wami...

 

Zostawcie sobie trochę swobody w Waszej wspólnocie

i pozwólcie boskim wiatrom tańczyć między Wami.

Kochajcie jedno drugie, lecz niechże miłość nie zamieni się w pęta.

Niech raczej będzie falującym morzem między brzegami Waszych dusz.

Napełniajcie sobie wzajem naczynia,

ale nie pijcie z tego samego kielicha.

Podawajcie jedno drugiemu chleb,

ale nie jedzcie tego samego kęsa.

Śpiewajcie i tańczcie razem i bądźcie weseli,

ale niech każde z Was będzie sobą,

tak jak poszczególne struny skrzypiec są obok siebie

chociaż współbrzmią w tej samej melodii.

Dawajcie sobie swoje serca, ale nie po to, by dzierżąc

ściskać usilnie serce drugiego,

bo tylko siły życia mogą rządzić Waszymi sercami.

Stawajcie razem, ale nie nazbyt blisko siebie

tak jak kolumny w świątyni stoją osobno,

albo jak dęby lub cypry, które nie rosną w cieniu innych.

 

Kahlil Gibran

Autora przekładu nie znam.

[dizzy 0]

Piękne (dawno się tu nie uśmiechałem).

Tylko tyle. Ale nie wiem co powiedzieć. Wszystko wydaje się takie nijakie wobec tego.

[Kai Wren 0]

Piękne (dawno się tu nie uśmiechałem).

Tylko tyle. Ale nie wiem co powiedzieć. Wszystko wydaje się takie nijakie wobec tego.

 

Proponuję Ci przeczytać cała książkę "Prorok". Wielka szkoła miłości i człowieczeństwa.

 

Choć przekład nie ten sam

 

Mam jeszcze jeden wiersz o dzieciach, tego samego autora:

 

O DZIECIACH

"Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi.

Są synami i córkami Życia, które pragnie istnieć.

Rodzą się dzięki wam, lecz nie z was.

I chociaż z wami przebywają, nie należą do was.

Możecie obdarzać je waszą miłością, lecz nie waszymi myślami.

Albowiem mają swoje własne myśli.

Możecie dać schronienie ich ciałom, ale nie duszom.

Albowiem ich dusze zamieszkują dom jutra, do którego nie

możecie wstąpić nawet w snach.

Możecie upodobnić się do nich, lecz nie starajcie się, aby one

stały się do was podobne.

Albowiem miłość nie cofa się wstecz ani nie ociąga się, by

pozostać w dniu wczorajszym.

Jesteście łukami, z których wystrzelono wasze dzieci jak żywe

strzały.

Łucznik dostrzega cel na drodze do nieskończoności i napina

was Swą mocą, aby Jego strzały pomknęły szybko i daleko.

Niech napięcie dłonią Łucznika napełni was radością:

Albowiem Ten, który kocha lecącą strzałę, nie mniej miłuje

nieruchomość łuku".

[Cisza 0]

Przyjaciele to Anioły

które unoszą nas w górę

gdy nasze skrzydła

zapominają jak latać

Obejmując nasze serca

ciepłem swoich złotych dłoni

otwierają znowu duszę

miękkością naszych marzeń

Szelestem złotych skrzydel

usypiają w noc najcichszą

by oddechem złota drżącym

zbudzić nas gdy ranek błyśnie

Przyjaciele to Anioły

przychodzące w zlotym pyle

To Anioły złotoskrzydłe

z dodatkową parą skrzydeł...

 

Za coś Ci powinnam podziękować Burzyn... ale to może kiedyś

[Burzyn 0]

Dzisiaj skończyłem "Autopsję" Wilsona (o której oddzielnie) i jak bezpośrednio potem czytam przytoczony przez Ciebie fragment, to myślę sobie, że ładnie (nawet bardzo) ów Gibran napisał, ale ma się to tak do otaczającej rzeczywistości, jak platoński cień do światła, które go rzuca, czy do idei, której jest odbiciem. Fajnie, że takie rzeczy istnieją i może nie jesteśmy tacy źli lub szarzy, jak to często wygląda, ale ostatnimi czasy mam dystans do podobnej twórczości.

W żadnym przypadku nie chciałbym powiedzieć, że moje podejście jest słuszne i w czymkolwiek lepsze; chyba jest nawet wręcz przeciwnie, bo czyż brak wiary w ludzi (w siebie) może zasługiwać na pochwałę? Na pewno nie powinien.

Tyle uwag ogólnych A w szczegółach - bardzo ładne metafory

Za coś Ci powinnam podziękować Burzyn... ale to może kiedyś

Mam uciekać na Nową Zelandię? Bo ja ostatnio wszystko interpretuję na swoją niekorzyść, a szczególnie, kiedy nie za bardzo wiem, o co chodzi

[Kai Wren 0]

Dzisiaj skończyłem "Autopsję" Wilsona (o której oddzielnie) i jak bezpośrednio potem czytam przytoczony przez Ciebie fragment, to myślę sobie, że ładnie (nawet bardzo) ów Gibran napisał, ale ma się to tak do otaczającej rzeczywistości, jak platoński cień do światła, które go rzuca, czy do idei, której jest odbiciem. Fajnie, że takie rzeczy istnieją i może nie jesteśmy tacy źli lub szarzy, jak to często wygląda, ale ostatnimi czasy mam dystans do podobnej twórczości.

 

Wydaje mi się, że pewne rzeczy należy przyjmować całościowo - tak też odbieram "Proroka". Jeśli wyciśniesz te dwa wiersze - nie znajdziesz nic, poza garstką dobrych rad, jak sie zachowywać w związku, lub jako rodzic. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego. Wystarczy czasem wprowadzić to w czyn, a sam się przekonasz, że harmonia zaistnieje.

 

No, ale to z kolei moje przekonanie, bo wiersz o dzieciach trenuję twardo od 14 lat i nawet chyba z niezłym skutkiem.

 

W żadnym przypadku nie chciałbym powiedzieć, że moje podejście jest słuszne i w czymkolwiek lepsze; chyba jest nawet wręcz przeciwnie, bo czyż brak wiary w ludzi (w siebie) może zasługiwać na pochwałę? Na pewno nie powinien.

Tyle uwag ogólnych A w szczegółach - bardzo ładne metafory

Chyba jesteś po prostu dość młody, żeby pozwolić się zranić życiu i ludziom. Przejdzie Ci z czasem.

Przeczytaj całą książkę - ja obiecuję niedługo recenzję - kiedy dojdę po niej do siebie