[przeczytane] "Przyjemność poznawania" Richard P. Feynman

[Agnes 6]

 

Nieduża, cienka książeczka, do której zbierałam się (zbyt) długo, być może obawiając się "przeintelektualizowanego" podejścia. Niesłusznie.

To po prostu opowieści naukowca o swojej pasji, czyli o nauce. No, nie tylko. Wykłady, wspomnienia ze szkoły, anegdoty z pracy, raport z badania przyczyn katastrofy Challengera, rozważania o religii. Szerokie spektrum, prawda?

Bardzo dobrze się to czyta, z podziwem dla wielkiego umysłu i dla szczerości, z jaką to wszystko jest napisane.

Uśmiechnęłam się tylko przy jednym ze wstępów autorstwa nie samego Feynmana, tylko kogoś innego, wydawcy chyba, mianowicie:

Rozdział ten może sprawić trudność niektórym czytelnikom, jest to jednak tak ważna część spuścizny naukowej Feynmana, że mam nadzieję, iż znajdą oni czas na lekturę, nawet jeśli będą musieli opuścić kilka bardziej technicznych fragmentów.

Och, nisko ceni wydawca czytelników, rozważnia na temat miniaturyzacji komputerów nie są takie trudne.

 

Tak dla zachęty:

 

Z Bethe doświadczyłem wielu ciekawych przeżyć. Już pierwszego dnia przyszedł, a mieliśmy maszynę liczącą Marchanta, no więc przyszedł i mówi: "Sprawdźmy ciśnienie..." - do wzoru, ktory trzeba było zastosować, ciśnienie wchodziło w kwadracie - "ciśnienie wynosi 48,48 do kwadratu..." Podszedłem do maszyny, a on mówi, że to będzie około 2300, więc uruchomiłem maszynę, żeby to policzyć, a on, że jeśli chcę wiedzieć dokładnie, to jest 2304. No i było, 2304. Spytałem go, jak on to robi, a on na to: "To nie wiesz, jak podnosić do kwadratu liczby bliskie pięćdziesięciu? Jeśli to coś blisko 50, powiedzmy o trzy mniej, to to będzie o 3 mniej od 25, czyli 47 do kwadratu daje 22 plus coś, co jest równe kwadratowi dopełnienia do pięćdziesięciu. Na przykłąd tutaj dopełnienie jest równe 3, stąd 9 - czyli 47 do kwadratu to 2209. No i jak, zgadza się?"

 

Zgadza. Zachęca? To polecam. Wszystkim, naprawdę.

[anomalocaris 0]

Feynman powinien nosić raczej nazwisko Fenomen - to był zupełnie niebywały gość To nie tylko chodzi o to, że geniusz; ale w dodatku taki, co łączył chyba wszystkie możliwe jego objawy*, łącznie z umiejętnością rozmawiania i obchodzenia się z zupełnymi kretynami No i podrywania rozlicznych panienek.

Jeśli ktoś czytal przypadkiem książkę pana Hoyle'a (też poniekąd niedalekiego od geniuszu) pt. „Czarna Chmura”, to główny bohater jest w dużym stopniu wzorowany na Feynmanie właśnie...

 

PS. A prywatnie to mi spory i bardzo przyjemny kawałek życia zapewnił swoimi wykładami z fizyki; i jest tu na forum paru takich, którym to samo dał pokolenie później...

 

* Umiejętność autopromocji też, ale nie musiał się specjalnie wysilać

[Nikanor 0]

PS. A prywatnie to mi spory i bardzo przyjemny kawałek życia zapewnił swoimi wykładami z fizyki; i jest tu na forum paru takich, którym to samo dał pokolenie później...

Wykłady z fizyki ma naprawdę dobre, choć lepiej moim zdaniem prezentują się rosyjscy wykładowcy (Igor Sawieljew). Wg mnie Feynman robi wykłady bardziej opisowo, zostawiając sporą część matematyki osobno.

 

Jeśli chodzi o "Przyjemność poznawania" z chęcią przeczytam ...

[anomalocaris 0]

Sawieliew był moim zdaniem bardziej bezpłciowy. A wykłady miał mocniej zmatematyzowane i formalniejsze, bo matematykiem był z wykształcenia, o ile wiem Ale to całkiem inna historia...

[severall 932]

"Pan raczy żartować, panie Feynman!" przeczytany. Cytat podany w pierwszym poście przez Agnes jest również w tej książce. A ja podam jeszcze jeden na zachęte :

 

"Dzwonił między innymi człowiek z Konsulatu Szwedzkiego. Zamierzał wydać w Los Angeles przyjęcie. Uznałem że skoro postanowiłem przyjąć nagrodę, muszę przez to wszystko przejść.

Konsul powiedział: "Proszę sporządzić listę osób, które chciałby pan zaprosić, a my sporządzimy swoją. Potem przyjedziemy do pana na uczelnie, sprawdzimy czy któreś nazwiska się nie powtarzają i wydrukujemy zaproszenia...". Spisałem listę. Znalazło się na niej chyba siedem osób - sąsiad z naprzeciwka, mój przyjaciel-artysta Zorthian i tak dalej. Konsul przyszedł do mnie do gabinetu ze swoją listą: gubernator stanu Kalifornia, ten dyrektor, tamten dyrektor, magnat naftowy Getty, jakaś aktorka - w sumie trzysta osób! I nie muszę chyba dodawać że żadne nazwisko się nie powtarzało! Zaczynałem wpadać w histerie. Perspektywa spotkania z tymi wszystkimi dygnitarzami przeraziła mnie. Konsul zauważył, że jestem zmartwiony: "Och, proszę się nie przejmować ", powiedział. "Większość z nich nie przyjdzie".

No cóż, jeszcze nigdy mi się nie zdarzyło zapraszać ludzi na przyjęcie z nadzieją, że nie przyjdą! Nie mam obowiązku nikomu się podlizywać i zaszczycać zaproszeniem, które może odrzucić; to idiotyczne!

Zanim wróciłem do domu , zdążyłem się już porządnie zdenerwować. Zadzwoniłem do konsula i powiedziałem :"Przemyślałem sprawę i uświadomiłem sobie, że nie mogę się zgodzić na to przyjęcie".

Był zachwycony."Ma pan absolutną słuszność". Sądzę, że znalazł się w takiej samej sytuacji - organizowanie przyjęcia dla jakiegoś palanta, o którym wcześniej nie słyszał było dla niego tylko urwaniem głowy. A tak wszyscy byli zadowoleni: nikt nie miał ochoty przychodzić, łącznie z bohaterem wieczoru! Również gospodarz lepiej na tym wyszedł!"

 

Cała książka napisana jest podobnym, lekko ironicznym i żartobliwym tonem. I łamie, czasami krzywdzący stereotyp naukowca na skraju normalności nie widzącego niczego innego po za swoją wąską dziedziną. Feynman był tego zdecydowanym zaprzeczeniem. Przy całym swoim fizycznym geniuszu, zajmował się tak wieloma rzeczami, że ciężko mi uwierzyć skąd na to wszystko miał czas.(Po chwili zastanowienia wiem: Nie było wtedy cholernych, rozleniwiających człowiek, komputerów i internetu ) No i prawdopodobnie jako jedyny widział pierwszą eksplozje bomby atomowej. A dlaczego, to się dowiecie po przeczytaniu. Polecam wszystkim. A jak ktoś się interesuje bardziej nauką to już koniecznie trzeba przeczytać.

[anomalocaris 0]

Dzięki za kolejny głos o tej ślicznej książce

[severall 932]

anamalocarisie a czytałeś tą książeczkę ? http://www.znak.com.pl/book.php?id=1993

Zakładam, że tak więc napisz o niej parę słów jak możesz.

[anomalocaris 0]

A niestety jeszcze nie Ale zakładam, że przy najbliższej wizycie w księgarni trafi do koszyka.

[malyfotograf 0]

Ja już prawie jestem po "Pan raczy żartować...". Trzeba przyznać, że życie Feynmana było rzeczywiście arcyciekawe. Książkę zacząłem czytać w Warszawie Centralnej i nie wstałem z miejsca do Gdańska Głównego. Przykuwa. Z drugiej jednak strony, jest napisana, a raczej opowiedziana, tak sobie. Bo nie jest to książka pisana, tylko mówiona. To zbitek opowieści Feynmana: porozrywanych, nieco synkretycznych, czasami trochę denerwująco samochwalczych. Nie ma tutaj pięknego języka. Są za to błyskotliwe uwagi i obserwacje oraz galeria niezrównanych anegdot. Pozostaje autorowi wybaczyć, bo humanistą przecież nie był (awersji do humanistyki zresztą Feynman nie ukrywał), a wyjątki z jego doświadczeń rekompensują z nawiązką wspomniane niedociągnięcia.

[anomalocaris 0]

Bo nie jest to książka pisana, tylko mówiona.

Tak, to prawda; i to w sensie praktycznie dosłownym, bo jeśli dobrze pamiętam, on po prostu ją dyktował bez specjalnych poprawek. Słynął zresztą właśnie z umiejętności wykładania i przemawiania „z głowy”, uchodził też za duszę towarzystwa, wliczając w to zdolność wypicia iście słowiańskich ilości alkoholu bez większej szkody (poza zwalonymi gośćmi ). Ale i z alkoholu potrafił sam zrezygnować, gdy uznał, że może mu to przeszkadzać...

[malyfotograf 0]

Tak, to prawda; i to w sensie praktycznie dosłownym, bo jeśli dobrze pamiętam, on po prostu ją dyktował bez specjalnych poprawek. Słynął zresztą właśnie z umiejętności wykładania i przemawiania ?z głowy?, uchodził też za duszę towarzystwa, wliczając w to zdolność wypicia iście słowiańskich ilości alkoholu bez większej szkody (poza zwalonymi gośćmi ). Ale i z alkoholu potrafił sam zrezygnować, gdy uznał, że może mu to przeszkadzać...

 

Świetny jest wstęp do tej książki, autorstwa p. Marka Demiańskiego z Instytutu Fizyki Teoretycznej UW. Opowiada m.in. o tym, jak w latach 60-tych odbywała się w Jabłonnej konferencja naukowa. Po części oficjalnej Feynman zapytał Demiańskiego czy w Warszawie są jakieś ciekawe kluby. Po czym ich nocne tournee zakończyło się w "Hybrydach", gdzie Feynman postawił całej orkiestrze piwo tylko po to, żeby oddali mu we władanie perkusję. Postanowił bowiem nauczyć balujące towarzystwo grania i tańczenia samby (sam był niegdyś członkiem szkoły samby w Rio). Po szalonej nocy ledwie zdążył na swój wykład. Zorba, który dostał nobla. Szacun.

[severall 932]

Zakupiłem książkę z tematu za śmieszne 8 zł, nóweczka, jeszcze pachnąca. Dopisze coś więcej jak przeczytam.

[kamyx 0]

Ciekawe, ze wszyscy to polecaja. Ja nie lubie takich krociutkich pozycji ale zobaczymy.

[severall 932]

Ja nie lubie takich krociutkich pozycji ale zobaczymy.

 

Jest cienka, ale za to czcionkę ma dość drobną

[severall 932]

Przeczytane, super książeczka. Niektóre wykłady naprawdę bardzo wizjonerskie. Patrząc ile z tych rzeczy, które opisywał jest już dzisiaj na porządku dziennym, chylę czoła przed geniuszem Richarda.

 

 

Fajna reklama.

[kodobi 0]

Książka ,,Pan raczy żartować, Panie Feynman!'' jest genialna! Do przeczytania dał mi ją brat, który ją od kogoś dostał, a ja dałem ją mamie żeby też sobie poczytała. Wszystkim sie podobała:)