[przeczytane] "Dom Augusty" Majgull Axelsson

[Agnes 6]

 

 

"Dom Augusty" dostałam na spotkaniu biblionetkowiczów, do poczytania oczywiście. Przeczytałam, odłożyłam, zastanowiłam się i pomyślałam, że to bardzo smutna książka. Smutna, poważna i przejmująca. Zajmująca, i owszem, nie powiem. Opisano w niej losy kobiet z jednej rodziny, opisano nieco chaotycznie, na wyrywki. Opisano w zasadzie same kłopoty i nieszczęście, jakie spadały na te kobiety, chwile dobre odsuwając na bok, jakby ich wcale nie było, a to przecież nieprawda, życie nie składa się wyłącznie z czarnych stron.

A tu podczas czytania, nic, tylko współczuć, zagryzać wargi i powstrzymywać łzy...

No dobra, nie aż tak, przesadziłam. Łez nie musiałam powstrzymywać, bo całość wydała mi się chłodna. Skandynawsko chłodna. Jak książki Waltari.

 

Odłożyłam książkę na stół, popatrzyłam na nią, potem popatrzyłam obok, a tam leżą "Dziewczyny z Portofino", oddane mi przez mamę. O, jakie podobne. O, one z jednej serii wydawniczej, "Seria z Miotłą".

No tak, trochę podobne są do siebie te książki, przede wszystkim przez marginalne, trochę pogardliwe potraktowanie bohaterów płci męskiej.

 

Mam mieszane uczucia. Ładnie pisze pani Axelsson, ale czegoś mi w tych jej słowach brakuje.

[szametu 0]

do tej ksiazki porownalbym ' the fountain' ... tez wszytko obrazowo, poetycko, prawie jak z obrazu ktory sie kreuje w wyobrazni, jak najlatwiejsze do zapamietanie slowo. slowo ktore w kazdej chwiwli mozna wziasc, obrocic i mamy inny wyrazenie. wlasnie tak mialem z filemem, i tak samo z ksiazka. do pierwszego zgrzytu czyta sie znakomicie ... pozniej juz tylko pochyle i coraz stromiej.