[przeczytane] "Wiedźma.com.pl" Ewa Białołęcka

[Agnes 6]

 

Białołęcką znałam do tej pory ze słodkiej powieści fantasy "Tkacz Iluzji" - historii o głuchym magu Kamyku, osadzonej w całkowicie wymyślonym świecie.

"Wiedźma.com.pl" jest dla odmiany produktem na wskroś przesiąkniętym współczesnością, począwszy od tytułu, przez bohaterkę, język powieści, aż po miejsce akcji.

Tylko te czary skąd się wzięły? Ano, z bogatej wyobraźni autorki. Czary, wiedźmy, duchy, swojskie, przaśne odczynianie uroków przez zawiązywanie czerwonej tasiemki - to wszystko, o czym słyszeliśmy nie wiadomo kiedy i od kogo, ale słyszeliśmy. Złe oko babiny żyjącej na uboczu może zaszkodzić, to też wiemy, i tak dalej, i tak dalej

Nie mam nic przeciwko przenikaniu się świata współczesnego ze światem ludowych wierzeń, dobrze mi się czytało "podatek" Mileny Wójtowicz, polubiłam willę Lichotkę z opowiadania "Dożywocie" Marty Kisiel, nic więc dziwnego, że i "Wiedźma" przypadła mi do gustu.

To opowieść o kobiecie wpółczesnej imieniem Krystyna (nick Reszka), pani redaktor (od książek, nie od gazet) wychowującej syna, mieszkającej u rodziców i wiecznie borykającej się z problemami finansowymi; uzależnionej od kawy, papierosów, internetu i glanów. Spadek - dom w odciętej od świata małej wiosce wali się jej na głowę niespodziewanie, aczkolwiek nie można powiedzieć, że bohaterka była spadkiem zmartwiona. To się szybko zmienia, ponieważ okazuje się, że dom należał do wioskowej wiedźmy. Takiej złej, naprawdę złej.

Ale wszelkie komplikacje i niedogodności, jakie z tego tytułu wynikają, Reszka przyjmuje mężnie, nadspodziewanie łatwo godząc się z faktem, że sama posiada (świeżutko odkryte, a może nabyte) nadnaturalne moce. Błyskawicznie przystosowywuje się do swojej nowej roli jako wiedźmy, tyle że wrodzone poczucie sprawiedliwości każe jej być wiedźmą dobrą. Rach, ciach, zabiera się do roboty, tropi tajemnice, walczy ze złymi duchami i generalnie staje się osobą bardzo zajętą.

Trzeba przyznać, że Białołęcka umie sprawnie poprowadzić akcję, przyspieszyć gdzie trzeba, zwolnić dla nabrania oddechu, a przy okazji niezauważenie tak tak wciąga czytelnika w wir wydarzeń, że ten po kilku godzinach czytania potrząsa z niedowierzaniem głową, mamrocząc do siebie pod nosem "nie do wiary, to już koniec książki?".

Przed czytaniem ktoś mi rzekł, iż powieść trąci nieco Chmielewską. Pamiętałam o tym rozpoczynając lekturę i szukałam tej Chmielewskiej. Pamiętałam do momentu, kiedy to natknęłam się na zdanie: "Pomieszczenie kiedyś pomalowano farbą olejną na biało, teraz jednak biel nabrała niezdrowego odcienia mleka zsiadłego tak dawno, że zaczynało zyskiwać świadomość." i zakrzyknęłam sobie w duchu, że to przecież kojarzy się z Adamsem, Douglasem Adamsem, natychmiast polubiłam Białołęcka za to moje skojarzenie i popędziłam dalej po kartach książki, zapominając o Chmielewskiej. Hm, w sumie to kojarzy się też z Pratchettem, może nawet bardziej (a tego na pewno pani Ewa czytała, skoro używa słowa przez niego wymyślonego, mianowicie "głowologia", ale liczy się pierwszy impuls.

Przypomniałam sobie o pani Joannie po zamknięciu książki, faktycznie, jakieś tam podobieństwa są, główna bohaterka, przebojowa, inteligentna, która bierze sprawy w swoje ręce itp. Ale to luźne powiązanie. Białołęcka ma swój styl, niewątpliwie.

 

Polecam, naprawdę polecam. Zaraz po mnie wziął do ręki książkę mój mąż, tak od niechcenia i pochłonął ją prawie tak szybko jak ja, co dowodzi, że książka jest jak bagno. Wciąga.

 

ps. Naprawdę nie rozumiem okładki, bohaterka co prawda jechała jako pasażerka na motorze, ale z żołnierzem. Ktoś ją chyba popełnił, znając tylko pobieżnie treść książki.

[xlorensx 0]

Naprawdę dobra książka kiedyś ją czytałem naprawdę polecam

[Agnes 6]

Zapomniałam jeszcze o czymś napisać, co mnie zdziwiło poczas czytania. Otóż bohaterka zakłada konto na interii i przez sześć tygodni nie dostaje żadnego maila. Nie uwierzę w to. Żadnej reklamy?...

[Aeryn 0]

Szczesliwie przeczytalam recenzje Agnes przed przylotem do Polski, wiec ksiazka wyladowala natychmiast na liscie "do kupienia w kraju". Swietnie sie czyta, nawet troche za szybko (popoludnie i wieczor) - bardzo lekka, przyjemna, pelna humoru lektura. Podoba mi sie sposob pisania autorki, wiec pewnie bede "polowac" na jej inne ksiazki.

 

Agnes na okladce to mi sie wydaje ze jest jednak ta przejazdzka, Eryk byl przeciez blondynem. Moze helm zgubil .

[Agnes 6]

Agnes na okladce to mi sie wydaje ze jest jednak ta przejazdzka, Eryk byl przeciez blondynem. Moze helm zgubil .

Ale Eryk wciąż paradował w mundurze. Mnie się wydaje, że na okładce jest sportretowany Andrzej, więc rzeczona scena nie występuje w treści książki.

[Radar28 1357]

Ale Eryk wciąż paradował w mundurze. Mnie się wydaje, że na okładce jest sportretowany Andrzej, więc rzeczona scena nie występuje w treści książki.

Pod kurtką widać mundur niemiecki z Żelaznym Krzyżem nawet. Nie wiem, na ile jest to zgodne z książką, bo nie miałem jej w łapkach.

 

A okładki bywają nawet w ogóle nie związane z książką - niektóre wydania książek Andre Norton tak miały chociażby (może nie niektóre - te co miałem okazję widzieć w każdym razie). Jedna z książek z trylogii Tamuli Eddingsa, na okładce której Sparhawk z niewiadomych przyczyn był siwy. Z bardziej znanych, to "Ruchome Obrazki" Pruszyński wydał z okładką od "Nomów księgi wyjścia".

[Aeryn 0]

Ale Eryk wciąż paradował w mundurze.

 

 

Nie no, przeciez on tez sie nauczyl sobie ciuchy zmieniac . Pamietasz jak pojawil sie w bialej koszuli i butach wypolerowanych na wysoki polysk? .

 

P.S. Radar ma racje. Mundur widac pod spodem .

[Agnes 6]

Radar rzeczywiście ma rację, a ja jestem ślepa

 

Proszę o wybaczenie. Szczególnie grafika projektującego okładkę.