[przeczytane] Wawrzyniec Prusky "Jędrne kaktusy"

[Agnes 6]

 

Moda na pisanie blogów zaczęła się dawno temu - powstały ich setki tysięcy i tak naprawdę większość z nich jest koszmarna. W morzu tandety można jednak wyłowić perełki. Nie twierdzę, że blog Wawrzyńca jest od razu perełką, ale z pewnością można go uznać za dobrą, rzetelnie i ciekawie napisaną historię. Co sprawiło, że "Jędrne kaktusy" dobrze odebrałam? Humor, humor i jeszcze raz humor. Radosny, czasem czarny, a czasem sarkastyczno-ironiczny - lubię wszystkie rodzaje. Podobał mi się też dystans Wawrzyńca do samego siebie i do wszystkiego wokół. W nielicznych tylko wzmiankach Wawrzyniec odkrywa się, ale tak dyskretnie, że można to przeoczyć. No i przede wszystkim potomek Wawrzyńca - czyli Dziedzic, sympatyczne, żywe i energiczne dziecko, przysparzające swoim rodzicom mnóstwo radości i mnóstwo zgryzot. Dziedzic, który jest siłą napędową tej książki - on po prostu nie da się nie polubić!

 

Jedyne, co mi odrobinę przeszkadzało, to forma - przeniesione żywcem z bloga krótkie notki. Nie przeczę, że układały się one w spójną całość, ale jednak wolę tradycyjne, dłuższe rozdziały.

 

ps. Dziękuję, Fantazja, za polecankę!

 

pps. Wyjaśnienie tytułu książki:

 

"Jędrne kaktusy" to cenzuralne, a przy tym wdzięczne rozwinięcie skrótu: "J***ne k***sy"

 

[Fantazja 0]

Pamiętam jak wzięłam książkę na wykład. Najpierw koleżanka spojrzała na okładkę i zapytała: "Jędrne co? Ach, kaktusy..." (trochę zawiedziona chyba była tytułem)

Potem czytałyśmy to razem i próbowałyśmy nie peknąć ze śmiechu, musiałyśmy uważać, żeby profesor nas nie przyuważył

 

Ogółem - humor w książce jest świetny, charakterystyczny, zdecydowanie w moim typie. Dlatego można nieźle się rozerwać czytając Wawrzyńca. Książka dobra na długie zimowe wieczory albo na nudne wykłady

 

W sumie sama nie wiem czy trafiłabym na blog Wawrzyńca kiedykolwiek, gdyby nie moja praca licencjacka. Jego blog był bardzo wdzięcznym materiałem do analizy

 

Co do polecanki - nie ma sprawy. Raz na jakiś czas coś mi sie udaje

Ja zamierzam nadrobić trochę zaległości i poczytać książki polecane w tym dziale, mam już sporą listę.

[Agnes 6]

A Bazylka z racji pracy licencjackiej też analizowałaś?

[Fantazja 0]

Nie, on bloga założył dopiero w sierpniu, a ja już w czerwcu miałam obronę. Szkoda trochę, bo też byłaby fajna zabawa analizować takiego bloga

[Agnes 6]

Na pewno piszemy o tym samym? Bo ja o "Przygodach pana Bazylka", on istnieje od 2002 roku... Ty o Bazylu, co?

Co jeszcze ciekawego analizowałaś?

[Fantazja 0]

Moje myślenie jest nieco ograniczone dziś

O Bazylku nie słyszałam, muszę poszukać i zerknąć na to.

 

Analizowałam jeszcze kilka blogów, które czytam, ale i tak 'najciekawsze' były blogi nastolatków - różowe, świecące, migające i pisane 'po polskiemu'; jeden na przykład o Tokio Hotel, no i blog Luntka

A nawet znalazłam jeden blog pisany przez kobietę, która ma prawie 90 lat - pocieszny

[Agnes 6]

O Bazylku nie słyszałam, muszę poszukać i zerknąć na to.

Zerkaj.

[Fantazja 0]

Zerknęłam i już dodałam do ulubionych

Szkoda, że wcześniej nie znałam.

[Mciej 0]

Tak spojrzałem na tytuł i właśnie miałem pytać czy tylko mi tytuł wydaje się obrzydliwie sprośny.

[sylwek77 0]

heh taa...tytuł chwytliwy

 

 

link reklamowy