Noon - Bleak Output

[omgwtf 0]

 

Po raz kolejny sobie wałkuję ten świetny album. Trudno jest mi wyrazić świetność tej płyty, naprawdę zachęcam do przesłuchania i do kupienia - kosztuje 20 parę złotych.

 

Na albumie "Bleak Output" hip hop spotyka ambient i down tempo. Tak można najkrócej określić - pierwotnie wydany w Holandii, a wreszcie dostępny i u nas - autorski debiut Noona, czyli Mikołaja Bugajaka - 23-letniego dziś producenta z warszawskich Jelonek, który jest autorem unikalnego brzmienia obu znakomitych płyt swych sąsiadów z formacji Grammatik.

Kariera Noona jest potwierdzeniem znanego porzekadła: "Cudze chwalicie, swego nie znacie". Nie dość bowiem, że skupił on na sobie uwagę dopiero po nagraniu krążków "EP-ka" i "Światła miasta" z Grammatikiem, to jego solowy longplay musiał zebrać świetne oceny w muzycznej prasie na Zachodzie, by pojawiło się zapotrzebowanie na "Bleak Output". Podejrzewam jednak, że zrzedną miny osobom, które po tym manifeście artystycznym samouka ze stolicy spodziewali się orgii beatów i scratchy niczym z dzieł Funkmaster Flexa. Naszemu ambasadorowi inteligentnego, ilustracyjnego down tempo najbliżej bowiem do wykonawców tej miary, co DJ Shadow czy - przede wszystkim - Brian Eno.

 

Krótki, jak na dzisiejsze realia (45 minut), lecz niezwykle spójny to materiał. Nie oglądając się na trendy i mody, Noon klei swoje utwory z sampli zapożyczonych z analogowych albumów m.in. z polską muzyką z lat 60. Wspólnym mianownikiem brzmieniowym dla wszystkich kompozycji jest właśnie zachowany trzask winylu, subtelne partie pianina, czasami pojedyncze dźwięki gitary akustycznej. Wokali nie ma tu prawie wcale, bo trudno określić tym mianem ścinki wierszy lub słuchowisk. W efekcie obcujemy z pozornie mało przebojowym wydawnictwem, którego siła tkwi w wyjątkowym klimacie.

 

Czy tego jednak w ogóle da się słuchać? Jasne, że tak. Powiem więcej... Niespełnieni poeci, filozofowie-amatorzy, nocne Marki i nieszczęśliwie zakochani - w zawartości "Bleak Output" możecie mieć wreszcie tło dla swych rozmyślań. Ale nie trzeba bynajmniej zaliczać się do którejś z tych grup, by poznać świat Noona. Jego dzieło spodoba się bowiem każdemu, kto ma "dobre" ucho i lubi szukać muzyki, a nie dostawać ją podaną jak na talerzu.

 

Niektóre kawałki sprawiają, że ma się dreszcze (np. Warsaw), reszta świetnie odpręża, a przez całą płytę wyrażałem podziw dla Noona za niebanalne pomysły (mocno wiejący wiatr w "Quest" a potem nierówny oddech zmarzniętego człowieka, lekkie kapanie wody w "Music 4", a przede wszystkim deszcz i burza w kilku kawałkach.)

 

Parę utworów:

 

Quest

Greyn

Why be good

 

Jestem zdziwiony że tak mało osób zna tę płytę...

 

Obowiązkowa pozycja

 

Aha, rok wydania - 2000. Materiał ma już prawie 10 lat, a mimo to jest naprawdę rewelacyjny.