S. S. Van Dine "Piosenka śmierci"

[Radar28 1357]

Liczę skrycie na jakiś opis, opinię, recenzję

Trochę to trwało, ale jak wiadomo książkę należy spokojnie przetrawić.

 

Do rzeczy:

powieść skonstruowana jest jako klasyczny kryminał ze zbrodnią popełnioną w zadziwiający i przeczący zdrowemu rozsądkowi sposób, ograniczonym gronem podejrzanych, prawymi acz prostolinijnymi przedstawicielami organów ścigania i genialnym detektywem wraz z jego nieodłącznym Watsonem, który zgodnie z tradycją jest też narratorem opisującym zdarzenia w czasie przeszłym. Czyta się dobrze (znaczy trudno się oderwać) a akcja toczy się wartko. Jedynym problemem są zbyt częste zwroty w rodzaju "ale najgorsze miało jeszcze nadejść" - może i jest to częścią stylu, ale nie można przesadzać.

 

Nie można narzekać na brak wskazówek tak prawdziwych jak i fałszywych. Podejrzani są wszyscy i w natłoku informacji można się nieźle pogubić (i to właśnie chodzi w kryminałach, prawda?) - książka zawiera jednak schludny spis wszystkich bohaterów jak również stosowne mapki i w odpowiednich miejscach godzinowy wykaz aktywności podejrzanych. Zwracać uwagę należy nie tylko na dowody rzeczowe, ale i profile psychologiczne poszczególnych osób. Trudno mi powiedzieć, jak dobrze zostały one oddane, ponieważ nie jestem ani Philo Vancem, ani dyplomowanym psychologiem.

 

Co do tytułowej piosenki to muszę przyznać, że dziecięce wierszyki wplatają się w ogólną intrygę całkiem nieźle i w założeniu powinny potęgować emocje czytelników - podejrzewam, że efekt byłby większy, jeśli znałbym je z własnego dzieciństwa. Należy też pamiętać, że w kryminałach każdy szczegół jest ważną częścią układanki. Powiedziałbym nawet, że bez tych wierszyków zbrodnia straciłaby sens.

 

Po książkę tę sięgnąć warto, choć niekoniecznie łatwo ją dostać. Miałem szczęście trafić na egzemplarz w dobrym stanie, ale jeśli ostatnie wydanie ma dwadzieścia lat, to różnie to może wyglądać. Czy warto na nią zaciekle polować? Nie wiem, ale przecież nie cel się liczy a pogoń sama w sobie.